امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136114220180102Strategies of Combining Arabic Prose and Poetry with Persian Text in Jahangosha History and Nafthat al-Masdurروشهای تلفیق عبارتها و اشعار عربی با متن فارسی در تاریخ جهانگشا و نفثه المصدور121141010.22034/bahareadab.2018.0faمهسارضاییدانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازیyesmah.reza@pgs.razi.ac.irJournal Article00000000Nafthat al-Masdur by Shihaboddin Mohammad zeydari and Jahangosha History by Ata al-Mulk Juveyni are valuable literary and historical works of 7th century AH. These two books, like other contemporaries, are written with artifact and technical prose. In technical prose, verbiage is used as a writing method; i.e. excessive use of words and phrases for explaining little concepts. The use of verses, sayings, proverbs and Arabic poems is also a method that leads to lengthy writing. The authors of the two works combined Arabic prose and poetry with Persian writing through different methods. In this research, literal and semantic relations between Arabic phrases and Persian prose were studied. Also, the status of Arabic phrase in Persian word and the way it is combined with Persian prose are investigated. The results clearly revealed that, on one hand, Arabic phrases of Nafthat al-Masdur and Jahangosha History can establish verbal relationship with Persian text. This relationship is evident in two forms: first, Arabic prose and poetry, as a part of speech in sentence, take form of subject, object, predicate, possessive, adverb, complement, and clause; second, rhetorically, appear as with one of the rhetorical categories such as simile, metaphor, irony, ambiguity, brevity, debate, and etc. on the other hand, Arabic implication well managed semantic relationships with Persian prose using various methods including complementation, stress, allegory, description, summarization, and interpretation.کتابهای نفثه المصدور شهاب الدین زیدری و تاریخ جهانگشای عطاملک جوینی از آثارتاریخی- ادبی ارزشمند قرن هفتم هجری قمری هستند. نویسندگان این دو اثر با شگردهای مختلفی از اشعار و عبارات عربی در لابلای نثر فارسی استفاده کرده اند. در این پژوهش ارتباط لفظی و معنوی عبارات عربی با نثر فارسی مورد بررسی قرار گرفت و اینکه عبارات عربی چه جایگاهی در کلام داشته و با چه شیوه ای با متن فارسی تلفیق یافته است؟ نتایج پژوهش به خوبی نمایان ساخت که عبارات عربی در دو کتاب نفثه المصدور و تاریخ جهانگشا از سویی میتوانند ارتباطی لفظی با متن فارسی برقرار کنند که این ارتباط به دوشکل نمایان است: نخست آنکه عبارات و اشعار عربی به عنوان قسمتی از کلام در جمله، جایگاه نحوی چون نهاد،مفعول،مسند،مضافٌ الیه،قید ، متمم و شبه جمله اخذ میکنند و دوم اینکه از حیث بلاغی با یکی از مقوله های بلاغت مانند: تشبیه، تمثیل،کنایه، ایهام،ایجاز ،مناظره و... جلوه گری میکنند و از سوی دیگر تضمینهای عربی به خوبی توانسته اند ارتباطی معنایی با نثر فارسی به روشهای مختلفی چون تتمیم،تأکید، تنظیر ،توصیف،ملخّص و حلّ معانی برقرار کنند.نفثه المصدور, تاریخ جهانگشا, درج, تضمین , ارتباط لفظی, ارتباط معنویNafthat al-Masdur, Jahangosha History, Insertion, Implication, literal relation, Semantic relationhttps://bahareadab.com/downloadPDF/752.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/752.pdfhttps://bahareadab.com/article/روشهای تلفیق عبارتها و اشعار عربی با متن فارسی در تاریخ جهانگشا و نفثه المصدورhttps://bahareadab.com/en/article/Strategies of Combining Arabic Prose and Poetry with Persian Text in Jahangosha History and Nafthat al-Masdur