امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912620261023Narrative Motifs and Sources of Narration in Daqiqi’s Motaqāreb Versesبنمایه های داستانی و مأخذ روایت در بیتهای متقارب دقیقی213235832710.irandoi.2002/bahareadab.2026.8327faسیاوشجعفریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesseyavashj@gmail.comJournal Article14050305BACKGROUND AND OBJECTIVES: Daqiqi is one of the pioneers of Shahnameh composition in Persian literature; nevertheless, the scope and sources of his versified narratives have not yet been properly clarified. Focusing on the motaqāreb verses attributed to Daqiqi, particularly the 74 lines quoted in the Tārīkh-nāmeh-ye Herāt, this article examines the relationship of these verses to the Goštāsp-nāmeh and the tradition of prose Shahnamehs, in order to identify the probable source of their narratives. METHODOLOGY: Employing a descriptive-analytical approach, this study first assesses the authenticity of the attribution of these verses to Daqiqi. It then identifies their narrative, linguistic, and stylistic features and compares them with the accounts of Ferdowsi and Thaʿālibi, as well as with the surviving evidence of the Abū al-Muʾayyed tradition. FINDINGS: The findings show that these verses are consistent with Daqiqi’s known language and epic tone and may be regarded as authentic and significant remnants of his epic composition. At the same time, certain narrative differences between Daqiqi’s epic compositions, including the Goštāsp-nāmeh and the scattered motaqāreb verses, and the accounts of Ferdowsi and Thaʿālibi suggest and reinforce the hypothesis that the narratives found in Daqiqi’s epic compositions derive from a source other than the Shahnameh-ye Abū Manṣūrī. In this regard, the Shahnameh of Abū al-Muʾayyed Balkhi, owing to the presence of narratives such as the story of Āghosh Vahādān, is one of the most plausible candidates for the source of these compositions. CONCLUSION: This study calls into question the assumption that Daqiqi’s Shahnameh composition was limited to the Goštāsp-nāmeh. By offering a new perspective on his place in the epic tradition, it emphasizes the need to reconsider prevailing views concerning the sources and scope of his work.زمینه و هدف: دقیقی از پیشگامان شاهنامه سرایی در ادب پارسی است، با این‌حال دامنه و مأخذ روایات منظوم او هنوز به درستی روشن نشده است. این مقاله با تمرکز بر ابیات متقارب منسوب به دقیقی، به ویژه ۷۴ بیت نقل‌شده در تاریخ‌نامه هرات، میکوشد نسبت این ابیات را با گشتاسپ‌نامه و نیز با سنت شاهنامه های منثور بررسی کند و به مأخذ احتمالی روایت در آنها نزدیک شود. روش‌ پژوهش: پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، نخست اصالت انتساب بیتها را میسنجد، سپس با استخراج نشانه های روایی، زبانی و سبکی، آنها را با روایتهای فردوسی و ثعالبی و نیز با شواهد بازمانده از سنت ابوالمؤیدی مقایسه میکند. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که این بیتها از نظر زبان و لحن حماسی با زبان شناخته شدۀ دقیقی هماهنگی دارند و میتوان آنها را بقایای اصیل و مهمی از منظومۀ حماسی او دانست. در عین حال، برخی اختلافهای روایی میان سروده های حماسی دقیقی شامل گشتاسپ‌نامه و بیتهای متقارب پراکنده با گزارش فردوسی و ثعالبی، این فرضیه را مطرح و تقویت می‌کند که روایت‌های موجود در سروده های حماسی دقیقی از مأخذی جز شاهنامه ابومنصوری برخاسته است. در این میان، شاهنامه ابوالمؤید بلخی به سبب وجود روایتهایی مانند داستان آغش وهادان و دلایل دیگری که در متن آمده، یکی از محتمل‌ترین گزینه ها برای مأخذ این سروده هاست. نتیجه گیری: این پژوهش در محدود بودن شاهنامه سرایی دقیقی به گشتاسپ‌نامه تردید می افکند و میکوشد با نگاهی نو به جایگاه او در سنت حماسی، بر ضرورت بازنگری در باورهای رایج درباره مأخذ و گسترۀ کار او تأکید کند.دقیقی, گشتاسپ‌نامه, تاریخ‌نامه هرات, شاهنامه ابوالمؤید, مأخذ روایت, آغش وهادانDaqiqi, Goštāsp-nāmeh, Tārīkh- nāmeh-ye Herāt, Shahnameh of Abū al-Muʾayyed, narrative source, Āghosh Vahādān.https://bahareadab.com/downloadPDF/2073.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2073.pdfhttps://bahareadab.com/article/بنمایه های داستانی و مأخذ روایت در بیتهای متقارب دقیقیhttps://bahareadab.com/en/article/Narrative Motifs and Sources of Narration in Daqiqi’s Motaqāreb Verses