امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912420260823Parallel Structures in Persian and English Translations of the Holy Quran: A Comparative Study of Juz’ 30 Based on Nigel Fabb’s Theoryساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فب127152826610.irandoi.2002/bahareadab.2026.8266faسهیلامحمدپوردانشجوی دکتری زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.no soheila.mohammadpour@iau.ac.irزهراابوالحسنی چیمهدانشیار گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesZahra.abolhasani@ut.ac.ir مهنازکربلائی صادقاستادیار گروه زبانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.noMahnaz.K.Sadegh@iau.ac.irJournal Article14050110BACKGROUND AND OBJECTIVES: Parallel structures are among the major rhetorical devices in the Holy Qur’an, functioning at different linguistic levels to create cohesion, foreground meaning, and intensify the aesthetic effect of the text. The thirtieth part of the Qur’an, due to its brevity, structural compactness, and frequent patterns of repetition and symmetry, provides an appropriate corpus for examining this phenomenon. This study aims to investigate parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an and to analyze how they are reflected in two Persian and English translations, namely those by Fooladvand and Arberry. METHODOLOGY: The study adopts a descriptive-analytical approach and is based on library research. The data were extracted from the verses of the thirtieth part and classified according to Nigel Fabb’s theoretical framework, with its operational extension into four levels: syntactic, morphological-lexical, phonological, and discourse. Alongside the statistical analysis of the data, three surahs—Al-Nāziʿāt, Al-Takwīr, and Al-Nās—were selected as representative samples for a more detailed examination of parallel structures and their representation in the two translations. FINDINGS: The findings indicate that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an constitute a systematic and multilayered phenomenon. They play a significant role in organizing the semantic relations of the verses, reinforcing textual cohesion, creating rhythm, and foregrounding central concepts. The analysis of the translations further shows that Fooladvand’s translation performs more prominently in representing syntactic relations, lexical continuity, and discourse cohesion, whereas‌‌Arberry’s translation shows a statistically significant difference in recreating the phonological, rhythmic, and literary aspects of the original text. CONCLUSION: The study concludes that parallel structures in the thirtieth part of the Qur’an are not merely rhetorical ornaments, but fundamental elements in shaping meaning, establishing cohesion, and guiding the audience’s reception. The comparison of the translations also suggests that transferring such structures in Qur’anic translation requires a balance between preserving form, conveying meaning, and recreating rhetorical effect. This balance varies according to the level of parallelism and the contextual function of each structure.زمینه و هدف: ساختارهای موازی از مهمترین سازوکارهای بلاغی در قرآن کریم بشمار میآیند که در سطوح مختلف زبانی در ایجاد انسجام، برجسته سازی معنا و تقویت اثر هنری متن نقش دارند. جزء سی‌ام قرآن کریم به دلیل ایجاز، فشردگی ساختاری و بسامد بالای الگوهای تکرار و تقارن، زمینه ای مناسب برای بررسی این پدیده فراهم میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم و تحلیل چگونگی بازتاب آنها در دو ترجمه فارسی و انگلیسی قرآن، یعنی ترجمه فولادوند و ترجمه آربری است. روشها: این پژوهش با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مطالعۀ کتابخانه ای انجام شده است. داده ها از آیات جزء سی‌ام استخراج و بر اساس چارچوب نایجل فب، با بسط عملیاتی آن به چهار سطح نحوی، صرفی ـ واژگانی، آوایی و گفتمانی طبقه بندی و تحلیل شده اند. همچنین در کنار بررسی آماری داده ها، سه سوره نازعات، تکویر و ناس بعنوان نمونه های نماینده برای تحلیل دقیقتر‌ ساختارهای موازی و نحوۀ بازتاب آنها در ترجمه ها انتخاب شده اند. یافته ها:.یافته های پژوهش نشان میدهد که ساختارهای موازی در جزء سی‌ام قرآن کریم پدیده ای نظام‌مندوچندلایه اند که در سازماندهی معنایی آیات، تقویت انسجام متنی، ایجاد آهنگ و برجسته سازی مفاهیم محوری نقش مهمی ایفا میکنند. نتایج بررسی ترجمه ها نیز نشان میدهد که ترجمه فولادوند در بازنمایی روابط نحوی، پیوستگی واژگانی و انسجام گفتمانی عملکرد برجسته تری دارد، درحالیکه ترجمۀ آربری در بازآفرینی جنبه های آوایی، ریتمیک و ادبی متن تفاوت آماری معناداری نشان میدهد. نتیجه گیری:بر اساس نتایج این پژوهش، ساختارهای موازی در جزء سی‌ام صرفا آرایه ای بلاغی نیستند، بلکه عناصری بنیادین در شکل‌دهی معنا، ایجاد انسجام و هدایت دریافت مخاطب محسوب میشوند. همچنین مقایسۀ ترجمه ها نشان میدهد که انتقال این ساختارها در ترجمۀ قرآن مستلزم ایجاد تعادل میان حفظ ساختار، انتقال معنا و بازآفرینی اثر بلاغی متن است که این تعادل بسته به سطح توازی متفاوت است و مترجم باید متناسب با بافت و نوع ساختار موازی، راهبرد ترجمه ای مناسب را برگزیند.ساختارهای موازی, جزء سی‌ام قرآن کریم, ترجمه پژوهی قرآنی, فولادوند, آربری, بلاغت قرآنیParallel structures", "Thirtieth part of the Holy Qur’an", "Qur’anic translation studies", "Fooladvand", "Arberry", "Qur’anic rhetorichttps://bahareadab.com/downloadPDF/2039.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/2039.pdfhttps://bahareadab.com/article/ساختارهای موازی در ترجمه های فارسی و انگلیسی قرآن کریم: مطالعه تطبیقی جزء سی‌ام بر مبنای نظریه نایجل فبhttps://bahareadab.com/en/article/Parallel Structures in Persian and English Translations of the Holy Quran: A Comparative Study of Juz’ 30 Based on Nigel Fabb’s Theory