امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912120250522Narrative Poetics and the Deconstruction of Time; A Rereading of the Indigenous Components of Magical Realism in the Novel “Kami Dirtar” by Seyed Mehdi Shojaeiبوطیقای روایت و شالوده شکنی زمان؛ بازخوانی مؤلفه های بومی رئالیسم جادویی در رمان «کمی دیرتر» سیدمهدی شجاعی2542815410.irandoi.2002/bahareadab.2025.8154faمهدیغفاریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nom.ghafari5602@iau.ac.irحجت‌الهغ‌منیریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.yeshojatolah.ghmoniri@iau.ac.ir فوزیهپارساگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.nof.parsa@iaub.ac.irJournal Article14041018BACKGROUND AND OBJECTIVES: In committed fiction, representing trans-historical concepts such as “Entezar” within the limited constraints of chronological time has always faced challenges. By utilizing the capacities of “magical realism”, the novel Kami Dirtar attempts to make this impossibility possible. The main objective of this research is to analyze the nature of “temporal deviation” in this work and answer how the author, by manipulating the element of time, has transformed the paradox of “verbal enthusiasm” and “practical reluctance” regarding the concept of Entezar into a narrative form. METHODOLOGY: This study employs a library‑based research method and draws upon the theoretical framework of narrative poetics, with particular reference to Wendy B. Faris’s discussion of the naturalization of the marvelous in magical realism. Within this framework, the formal structure of the novel is examined. The analysis focuses specifically on narrative techniques related to the management and organization of time, as well as on the construction of dual forms of characterization. FINDINGS: The findings show that the author has challenged the linear logic of time by creating a “fluid chronotope” (a reverse movement from the cold winter of denial to the spring of truth). This is achieved through three prominent techniques: 1. “Time dilation” (the stretching of time in the elevator scene), which objectifies suspense and anxiety; 2. “Anachrony” (the physical journey of the narrator and Asad to previous centuries and meeting with Allameh Hilli), which blurs the boundary between “historical narrative” and “fictional action”; and 3. “Metafiction” (reading a novel that has not yet been written), which inverts the principle of causality. In this context, the character “Asad” is not a usual archetype, but rather a floating signifier between wakefulness and sleep that carries the semantic burden of these temporal ruptures. CONCLUSION: The novel Kami Dirtar proposes a model of “indigenous magical realism” in which supernatural elements (such as Tayy al-Ard [mystical teleportation] or the overlapping of worlds) are used not merely to create wonder, but to justify the internal logic of “Entezar”. In this work, “form” itself turns into “content”, demonstrating that comprehending the truth of Entezar requires departing from linear and mundane time.زمینه و هدف: در ادبیات داستانی متعهد، بازنمایی مفاهیم فراتاریخی همچون «انتظار» در ظرفِ محدودِ زمانِ تقویمی، همواره با چالش روبه رو بوده است. رمان «کمی دیرتر» با بهرهگیری از ظرفیتهای «رئالیسم جادویی»، میکوشد این ناممکن را ممکن سازد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیلِ چگونگیِ «هنجارگریزی زمانی» در این اثر و پاسخ به این پرسش است که نویسنده چگونه با دستکاری در عنصر زمان، پارادوکسِ «اشتیاقِ زبانی» و «امتناعِ عملی» در مقوله انتظار را به فرمی روایی تبدیل کرده است. روش‌ مطالعه: پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و با تکیه بر چارچوب «بوطیقای روایت» (با نگاهی به نظریات وندی فاریس در باب طبیعی‌سازی امر شگفت)، ساختار فرمال رمان را واکاوی میکند. تمرکز تحلیل بر تکنیکهای مدیریت زمان و شخصیت‌پردازیهای دوگانه است. یافته ها: یافته ها نشان میدهد که نویسنده با خلق یک «کرونوتوپِ سیال» (حرکتِ معکوس از زمستانِ سردِ انکار به بهارِ حقیقت)، منطقِ خطی زمان را به چالش کشیده است. این امر از طریق سه تکنیک شاخص محقق شده است: ۱. «اتساع زمان» (کِش‌آمدنِ زمان در صحنه آسانسور) که تعلیق و اضطراب را عینی میکند؛ ۲. «زمانپریشی» (سفر فیزیکی راوی و اسد به سدههای پیشین و دیدار با علامه حلی) که مرزِ میانِ «روایتِ تاریخی» و «کنشِ داستانی» را محو میسازد؛ و ۳. «فراداستان» (خواندنِ رمانی که هنوز نوشته نشده) که اصلِ علیت را واژگون میکند. شخصیت «اسد» در این میان، نه یک تیپِ معمول، بلکه دالی شناور میانِ خواب و بیداری است که بارِ معناییِ این گسستهای زمانی را به دوش میکشد. نتیجه گیری: رمان «کمی دیرتر» الگویی از «رئالیسم جادویی بومی» را پیشنهاد میدهد که در آن، عناصر فراواقعی (مانند طی‌الارض یا تداخل دنیاها) نه برای شگفتی‌آفرینیِ صرف، بلکه برای توجیهِ منطقِ درونیِ «انتظار» به کار رفته اند. در این اثر، «فرم» خود به «محتوا» بدل شده و نشان میدهد که درکِ حقیقتِ انتظار، نیازمندِ خروج از زمانِ خطی و روزمره است.بوطیقای روایت, رئالیسم جادویی بومی, زمانپریشی, داستان کمی دیرتر, سیدمهدی شجاعی.Narrative Poetics, Indigenous Magical Realism, Anachronism, Kami Deh-tar (A Little Later), Seyyed Mehdi Shojaei.https://bahareadab.com/downloadPDF/1988.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1988.pdfhttps://bahareadab.com/article/بوطیقای روایت و شالوده شکنی زمان؛ بازخوانی مؤلفه های بومی رئالیسم جادویی در رمان «کمی دیرتر» سیدمهدی شجاعیhttps://bahareadab.com/en/article/Narrative Poetics and the Deconstruction of Time; A Rereading of the Indigenous Components of Magical Realism in the Novel “Kami Dirtar” by Seyed Mehdi Shojaei