امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361912020260421Study and Analysis of Structuralism in Zoya Pirzad's Storiesبررسی و تحلیل ساختارگرایی در داستانهای زویا پیرزاد89112811510.irandoi.2002/bahareadab.2026.8115faفاطمهابراهیم‌پور فینیگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کااشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران.noebrahimpourf96@ ut.ac.irعبدالرضامدرس‌زادهگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کااشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران.yes a.modarres@iaukashan.ac.irفاطمهطاهریگروه زبان و ادبیات فارسی، واحد کااشان، دانشگاه آزاد اسلامی، کاشان، ایران.noJournal Article14040902BACKGROUND AND OBJECTIVES: In many existing readings of Pirzad"s works, description of content replaces analysis of the structure and internal relationships of the text, and narrative elements (plot formation, type of conflict, function of events, organization of characters, narrative time and place, point of view, and method of representing dialogue) are reported sporadically, rather than in the form of a coherent structural pattern. The present study, relying on the structuralist and narratological approach, analyzes narrative mechanisms in a selection of Zoya Pirzad"s short stories; the main issue of this research is how "narrative construction" produces meaning in Pirzad"s short stories and what recurring patterns are seen in the organization of the narrative and characters. METHODOLOGY: The research method is descriptive-analytical and based on close reading of the text; Data were extracted from the text of the stories and categorized and interpreted based on the structural components of the narrative (including plot and event, conflict, direct/indirect characterization, character static/dynamic, narrative time and place, tone and dialogue, and point of view). FINDINGS: In most of the stories examined, external action is minimal and "event" in the classic plot-forming sense is limited. Instead, the narrative progresses with mental/emotional conflicts, everyday detail, and "repeated situations"; also, the central characters are often women, and characterization is mostly done indirectly (through small actions, spatial details, internal dialogue, and behavioral cues). At the level of construction, the repetition of situations and the juxtaposition of elements of the house/kitchen/window and the present/past tenses create a network of signs that reinforce dominant themes such as everydayness, exhaustion, stillness, and the lived experience of women. For this reason, the realism of the works (with traces of modern sensibility) is based more on the structural organization of the narrative and the distribution of narrative information than on the incident. CONCLUSION: With minimal external action, Pirzad organizes the narrative world through the construction of repetition, symmetry, and structural similarity (mirror lives, generational roles, similar cycles) and produces a sense of confinement and exhaustion in a structured way.زمینه و هدف: در بسیاری از خوانشهای موجود از آثار پیرزاد، توصیفِ محتوا جایگزینِ تحلیلِ ساخت و روابط درونی متن شده و عناصر روایت (نحوه شکلگیری پیرنگ، نوع کشمکش، کارکرد رخدادها، سازمان شخصیتها، زمان و مکان روایی، زاویه دید و شیوه بازنمایی گفت‌وگو) به صورت پراکنده گزارش میشوند، نه در قالب یک الگوی منسجم ساختاری. پژوهش حاضر با تکیه بر رویکرد ساختارگرایی و روایت‌شناسی، به تحلیل سازوکارهای روایی در منتخبی از داستانهای کوتاه زویا پیرزاد میپردازد؛ مسأله اصلی این تحقیق آن است که «ساخت روایت» در داستانهای کوتاه پیرزاد چگونه معنا تولید میکند و چه الگوهای تکرارشونده ای در ساماندهی روایت و شخصیتها دیده میشود. روش: روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر خوانش نزدیک متن است؛ داده ها از متن داستانها استخراج و بر اساس مؤلفه های ساختاری روایت (از جمله پیرنگ و رخداد، کشمکش، شیوه شخصیت‌پردازی مستقیم/غیرمستقیم، ایستایی/پویایی شخصیت، زمان و مکان روایی، لحن و گفت‌وگو و زاویه دید) مقوله بندی و تفسیر شده اند. یافته های پژوهش: در اغلب داستانهای بررسی‌شده، کنش بیرونی کمرنگ و «رخداد» به معنای کلاسیکِ پیرنگ‌ساز محدود است و در عوض، روایت با کشمکشهای ذهنی/عاطفی، جزئی‌نگری روزمره و «موقعیتهای تکرارشونده» پیش میرود؛ همچنین شخصیتهای محوری غالباً زنان‌اند و شخصیت‌پردازی بیشتر به شیوه غیرمستقیم (از طریق کنشهای کوچک، جزئیات فضایی، گفت‌وگوی درونی و نشانه های رفتاری) انجام میشود. در سطح ساخت، تکرار موقعیتها و همنشینی عناصر خانه/آشپزخانه/پنجره و زمانهای حال/گذشته، شبکه ای از نشانه ها میسازد که مضمونهای غالب مانند روزمرگی، فرسودگی، سکون، و تجربه زیسته زنانه را تقویت میکند و به همین دلیل، واقع‌گرایی آثار (با رگه هایی از حساسیت مدرن) بیش از آنکه بر حادثه متکی باشد، بر سازماندهی ساختاریِ روایت و توزیع اطلاعات روایی استوار است. نتایج: پیرزاد با حداقل کنش بیرونی، از طریق ساخت تکرار، تقارن و همسانی ساختاری (زندگیهای آینه ای، نقشهای نسلی، چرخه های مشابه) جهان روایت را سامان میدهد و احساس محصورشدگی و فرسودگی را به صورت ساخت‌مند تولید میکند.زویا پیرزاد, ساختارگرایی, روایت‌شناسی, داستان کوتاه, پیرنگ, زاویه دید.Zoya Pirzad, structuralism, narratology, short story, plot, point of view.https://bahareadab.com/downloadPDF/1975.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1975.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی و تحلیل ساختارگرایی در داستانهای زویا پیرزادhttps://bahareadab.com/en/article/Study and Analysis of Structuralism in Zoya Pirzad's Stories