امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361810920250522Loneliness, its kinds and causes in Siavash Kasraei's poemsتنهایی، انواع و علل آن در اشعار سیاوش کسرایی97114779710.22034/bahareadab.2025.7797faسیدعلیرضاکشفی‌نیادانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزآباد، ایران.noar_kashfinia@yahoo.comاحمدطحاناستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد فیروزآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، فیروزآباد، ایران.yesa.tahan@iauf.ac.irمحمدمهدیترابی‌خواه جهرمیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد لارستان، دانشگاه آزاد اسلامی، لارستان، ایران.notorabikhah.m@iaularestan.ac.irJournal Article14030505BACKGROUND AND OBJECTIVES: Siavash Kasraei is one of the distinguished poets in the contemporary literature. In his poems, the content of loneliness gradually becomes more frequent by changes happened in his life and his emigration from Iran. In this paper, the loneliness has been examined to analyze the causes and kinds of loneliness and how the poet reacts to it. In this study, the loneliness is analyzed and classified based on Ervin Yalom and Lars Svendsen’s theories. METHODOLOGY: Through descriptive and analytic methods and on the basis of library research, the current study has tried to examine the content of loneliness in Kasraei’s poems. Statistical population of the research includes the whole collection of his poems. FINDINGS: Kasraei is a poet who initially composes his poems with partisan thoughts and theme of hope. Based on Yalom and Svendsen’s theories, only situational and interpersonal loneliness resulted from the separation of friends and death of beloved ones are observed in his poems. This loneliness is not deep and is integrated with the content of resistance and hope; however, after his emigration from Iran, with the sorrow of the compulsory emigration, extreme homesickness, the destruction of his political party’s desires and wishes and the separation of his comrades, his loneliness deepens and reaches isolation. Based on Yalom and Svnedsen’s theories, it seems that Kasraei suffers from chronic and intrapersonal loneliness and finally with the emptiness and despair of human loneliness in the world, he reaches cognitive and existential loneliness. Chronic and interpersonal loneliness is deep in his poems. This gradually begins after the composed poems in the year of 1362 and continues to Kasraei’s final poems. CONCLUSION: The content of loneliness in Kasraei’s poems implies a negative approach which is resulted from the experienced separation, death of the loved ones, the feeling of homesickness, and his unfulfilled desires and wishes. Confronted with his loneliness, Kasraei initially composes his poems with hopeful spirit but, after immigration, he suffers from sadness, despair and isolation and this content becomes more frequent in his poems. Interpersonal loneliness observed in his poems prior to immigration became more noticeable in this period. With the isolation in another country and not fulfilling his desires, Kasraei reaches chronic and intrapersonal loneliness. In some cases, he turns to the emptiness and existential loneliness due to the selection of partisan goals. Moreover, with the interpersonal, chronic and existential loneliness he reaches internal isolation.زمینه و هدف: سیاوش کسرایی از شاعران برجسته ادبیات معاصر است که محتوای تنهایی، به تدریج و با تغییرات زندگی و مهاجرت از ایران، در شعرش فراوانی پیدا میکند. در این مقاله، تنهایی در شعر او با هدف تحلیل علل، انواع آن و واکنش شاعر در مواجه با آن بررسی شده است. این بررسی، با تقسیم بندی تنهایی با نظریات اروین یالوم و لارس اسونسن انجام گرفته است. روشها: در این تحقیق با روش توصیفی ـ تحلیلی و با استناد به مطالعات کتابخانه ای به بررسی محتوای تنهایی در اشعار سیاوش کسرایی پرداخته شده است. جامعه آماری تحقیق مجموعه اشعار کامل کسرایی است. یافته ها: کسرایی شاعری است که در آغاز با اندیشه های حزبی با بنمایۀ امید شعر میسراید و بر طبق نظرات یالوم و اسونسن فقط تنهایی موقعیتی و بین فردی ناشی از فراق دوستان و درگذشت عزیزان در شعرش دیده میشود. این تنهایی عمیق نیست و با محتوای مقاومت و امید آمیخته است اما بعد از مهاجرت از ایران، با اندوه از کوچ اجباری، غم غربت، فروپاشی نظام کمونیستی و بر باد رفتن امیال و آرزوهای حزبی و قطعی شدن فراق یاران، تنهایی او عمیق میگردد و به انزوا میرسد که بر طبق نظرات یالوم و اسونسن دچار تنهایی مزمن و درون فردی و سرانجام با پوچی و یأس از تنهایی انسان در جهان به تنهایی شناختی و اگزیستانسیال میرسد. تنهایی مزمن و درون فردی در شعر او عمیق است و به تدریج بعد از سرودهای سالهای 1362 آغاز میشود و تا پایان شاعری ادامه میباید. نتیجه گیری: محتوای تنهایی در شعر کسرایی با رویکرد منفی آمده است که ناشی از فراق، درگذشت عزیزان، غم غربت، عدم توفیق در خواسته ها و آرمانها میباشد. در مواجه با تنهایی، او ابتدا با روحیه امیدوارانه شعر میسرود اما به تدریج بعد از مهاجرت از ایران این محتوا فراوانی یافته است و از آن دچار اندوه و یأس و انزوا گشت. تنهایی بین فردی که قبل از مهاجرت در شعرش دیده میشود در این دوره بیشتر شد. با انزوا در غربت و عدم توفیق در خواسته هایش به تنهایی درون فردی و مزمن رسید. در مواردی نیز به خاطر انتخاب آرمان‌های حزبی به پوچی و تنهایی اگزیستانسیال روی آورد.تنهایی, سیاوش کسرایی, مهاجرت, یالوم, اسونسنLoneliness, Siavash Kasraei, Immigration, Yalom, Svendsenhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1809.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1809.pdfhttps://bahareadab.com/article/تنهایی، انواع و علل آن در اشعار سیاوش کسراییhttps://bahareadab.com/en/article/Loneliness, its kinds and causes in Siavash Kasraei's poems