امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361710420241221Examining the types of self-resonance in the poetry of prominent poets based on Khorasani (Rodaki-Ferdoosi), Azerbaijani (Khaqani-Nizami) and Iraqi (Saadi-Molvi) styles.بررسی انواع خودپژواکی در شعر شاعران شاخص با تکیه بر سبک خراسانی(رودکی-فردوسی) آذربایجانی(خاقانی- نظامی) و عراقی(سعدی- مولوی)3762739210.22034/bahareadab.2024.7392faانیسجهانگیردانش‌آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران.yess972190004@edu.ikiu.ac.irJournal Article14021212BACKGROUND AND OBJECTIVES: Self-echo is a field of phenomena that exists in all periods and is a term that refers to the expression of issues regarding the creation of a work of art or the rediscovery of a poet or writer in his work. This research tries to find out the similarities and differences in the poetry of selected poets of Khorasani style (Rodaki-Ferdoosi), Azerbaijan (Khaqani-Nizami) and Iraqi (Saadi-Molvi) to analyze in three important periods of the history of Persian literature. By comparing and analyzing the issues reflected in the poems of the poets of different periods of Persian literature from the point of view of self-pajhwok, while obtaining valuable information from the historical point of view, one can understand some of the personality characteristics of the poet and the issues of his time. METHODOLOGY: The research method is a descriptive-analytical library. First, we collect the materials, then we analyze them. FINDINGS: All poets have dealt with their personal life, but Rumi has dealt with this matter the most. Rumi seems to be living in the midst of poetry. Most of all, Saadi has displayed social and moral issues in his poems, community and education of people is important to him. Ferdowsi has told more about his economic situation and has a very serious personality. Rudaki is a fun-loving person, Khaqani is a braggart and rarely chooses friends for himself, and Nizami shows a face full of happiness and joy, Saadi is a mature person, and because of his easy and restrained poet"s style, he is a person who takes the world for granted. And he is not strict.Rumi is a person of self-restraint and hard work, staying awake and staying awake. In the Iraqi style, more self-echo is seen than in the Khorasani and Azerbaijani styles. CONCLUSION: Rumi has more resonance in expressing the sadness of being away from his beloved, Saadi has more resonance in self-education and morality, Nizami has more resonance in expressing his love and hijran, Khaqani has more resonance in the mourning of his child and the monotheism of the Almighty and the Hajj journey. . Old age and regret for an unappreciated effort has its own echo, Rodaki in expressing his blindness and belonging to the noble Samani emirs and his behavior towards his unkind wife.هدف و زمینه: خودپژواکی، پدیده ای است که در همه دوره ها وجود دارد و اصطلاحی است که به بیان آشکار روند ساخت اثر هنری یا بازتاب مسائل زندگی شاعر یا نویسنده در اثر وی اشاره دارد، بگونه ای که شاعر در ضمن سرودن شعر، اطلاعات مفیدی از زندگی شخصی خود بیان کند که قابل تامل و مطالعه باشد.این پژوهش میکوشد تا با بررسی انواع خودپژواکی در شعر شاعران منتخب سبک خراسانی(رودکی-فردوسی)، آذربایجانی(خاقانی-نظامی) و عراقی(سعدی-مولوی) شباهتها و تفاوتهای آن را در سه دوره مهم از تاریخ ادبیات فارسی تحلیل کند. با مقایسه و تحلیل مسائل بازتاب یافته در شعر شاعران ادوار گوناگون ادب فارسی از منظر خودپژواکی، ضمن دستیابی به اطلاعات ارزشمند از لحاظ تاریخی،میتوان به برخی از خصوصیات شخصیتی شاعر و مسائل روزگار وی پی برد. روش تحقیق: روش پژوهش بصورت کتابخانه ای توصیفی- تحلیلی است. ابتدا مطالب را جمع‌آوری میکنیم سپس به تحلیل آنها میپردازیم. یافته ها: همۀ شاعران به زندگی شخصی خود پرداخته اند اما بیشتر از همه مولانا به این مهم پرداخته است. مولانا انگار در میان شعر زندگی میکند. سعدی بیشتر از همه مسائل اجتماعی و اخلاقیات را در اشعارش به نمایش گذاشته است، اجتماع و پرورش مردم برای او مهم است. فردوسی بیشتر از همه وضعیت اقتصادی خود را بازگو کرده است و شخصیت کاملاً جدی دارد. رودکی خوشگذران است، خاقانی اهل تفاخر است و کمتر دوستی برای خود برگزیده است و نظامی چهره ای اهل طرب و شادی و بزم از خود بروز میدهد، سعدی انسانی پخته است و چون شیوه ای شاعریش که سهل و ممتنع است، انسانی است که جهان را ساده میگیرد و اهل سختگیری نیست. مولانا اهل ریاضت نفس و سختی کشیدن و بیداری و شب‌زنده داری است. در سبک عراقی نسبت به سبک خراسانی و آذربایجانی، خود پژواکی ‌بیشتری دیده میشود. نتیجه: مولانا در بیان غم دوری از معشوق خود پژواکی بیشتری دارد،سعدی در تربیت نفس و اخلاقیات.نظامی در بیان عشق و هجران خود پژواکی بیشتری دارد،خاقانی در سوگ فرزند و توحید باری تعالی و سفر حج.فردوسی در بیان تنگدستی در موعد پیری و افسوس بر تلاشی که قدر دانسته نشد خود پژواکی دارد،رودکی در بیان نابینایی و تعلق خاطرش به امیران اهل فضل سامانی و رفتارش با همسر نامهربانش.خودپژواکی, شعر فارسی, سده های سوم تا هشتمTalking about oneself, Persian poetry, Third to eighth centurieshttps://bahareadab.com/downloadPDF/1729.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1729.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی انواع خودپژواکی در شعر شاعران شاخص با تکیه بر سبک خراسانی(رودکی-فردوسی) آذربایجانی(خاقانی- نظامی) و عراقی(سعدی- مولوی)https://bahareadab.com/en/article/Examining the types of self-resonance in the poetry of prominent poets based on Khorasani (Rodaki-Ferdoosi), Azerbaijani (Khaqani-Nizami) and Iraqi (Saadi-Molvi) styles.