امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-61361710220241022Types of illustration in rewritings of the Shahnameh and their influence on the type of rewritingانواع تصویرگری در بازنویسیهای شاهنامه و تأثیر آنها بر نوع بازنویسی287315752510.22034/bahareadab.2024.7525faمریمحیدریاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.yesma.heidari@pnu.ac.irJournal Article14020915BACKGROUND AND OBJECTIVES: The rewritten works are basically old texts that have been adapted for today"s reader in terms of language and content. As one of the most precious literary works of Iran, Shahnameh has been rewritten many times and in various forms. In most of these rewrites, the image accompanies the text. In this article, while introducing the styles of illustration in rewritings of the Shahnameh for children and teenagers, the types of interaction between text and image in each style are also described and criticized. METHODOLOGY: This research was written based on library sources and descriptive-analytical method. The studied society is the rewriting of the Shahnameh. FINDINGS: Although it is expected that in the depiction of the Shahnameh, as an ancient text, more of the traditional style has been taken care of, the findings show that the styles of depicting the Shahnameh include a wide range that the actual methods and new styles (including expressionism, cartoon humor, surrealism, and cubism) are also included. CONCLUSION: From the examination of these texts, it can be seen that the realistic style and under it the comic strip has been gradually forgotten and instead, following cartoon and abstract styles has become a kind of tradition. This change of approach is also evident in the verbal aspects of the rewrites; In this way, parallel to the distancing of the images from the reality, the rewritings have also tended towards adaptation and re-creation, and the relation of similarity between the text and the image has given its place to a decreasing and increasing relation. زمینه و هدف: آثار بازنویسی شده در اصل، متونی کهن هستند که به لحاظ زبانی و مضمونی، برای خوانندۀ امروز مناسب‌سازی شده اند. شاهنامه به عنوان یکی از گرانسنگترین آثار ادبی ایران، به دفعات و به اشکال گوناگون، بازنویسی شده است. در اغلب این بازنویسیها تصویر، متن را همراهی میکند. در این مقاله ضمن معرفی سبکهای تصویرگری در بازنویسیهای شاهنامه برای کودکان و نوجوانان، انواع برهم کنش متن و تصویر در هر سبک نیز توصیف و نقد شده است. روش مطالعه: این پژوهش با استناد به منابع کتابخانه ای و روش توصیفی-تحلیلی نگارش یافته است. جامعۀ مورد مطالعه بازنویسیهای شاخص شاهنامه است. یافته ها: با اینکه انتظار میرود در تصویرگری شاهنامه، به عنوان متنی کهن، بیشتر به شیوۀ سنت گرا عنایت شده باشد، یافته ها نشان میدهند که سبکهای تصویرگری شاهنامه طیف گسترده ای را در برمیگیرند که شیوه های واقعگرا و سبکهای نو (شامل اکسپرسیونیسم، طنز کارتونی، سوررئالیسم، و کوبیسم) را نیز شامل میشوند. نتیجه گیری: از بررسی سبک این متون بر می‌آید که شیوۀ واقعگرا و در ذیل آن کمیک استریپ به تدریج به دست فراموشی سپرده شده و در عوض، پیروی از سبکهای کارتونی و انتزاعی به نوعی سنت مبدل گشته است. این تغییر رویکرد، در وجه کلامی بازنویسیها نیز مشهود است؛ بدین ترتیب که به موازات فاصله گرفتن تصویرها از واقعیت، بازنویسیها نیز به سمت اقتباس و بازآفرینی میل کرده اند و رابطۀ قرینگی بین متن و تصویر، جای خود را به رابطۀ کاهشی، افزایشی، و تقابلی داده است. تصویرگری, بازنویسی, شاهنامه, کودک و نوجوان.Illustration, rewriting, Shahnameh, child and adolescent.https://bahareadab.com/downloadPDF/1706.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1706.pdfhttps://bahareadab.com/article/انواع تصویرگری در بازنویسیهای شاهنامه و تأثیر آنها بر نوع بازنویسیhttps://bahareadab.com/en/article/Types of illustration in rewritings of the Shahnameh and their influence on the type of rewriting