امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136179920240722Exploring Linguistic and Innovative Dimensions in 1990s Ghazals by Unknown and Lesser-Known Poetsبررسی زبان و وجوه نوآوری در غزل دهۀ نود بر اساس شعر شاعران گمنام و کمنام315341754010.22034/bahareadab.2024.7540faامیدمجددانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.yesmajdomid@ut.ac.irزهراهدایتی متیندانش آموخته کارشناسی ارشد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.nomatin.hedayati.za@ut.ac.irJournal Article14021108BACKGROUND AND OBJECTIVES: The ghazal poetic form has always held a prominent place in Persian poetry. In the fourteenth century, alongside other forms of poetry, this poetic form grew and flourished in today"s literary society. While much attention has been paid to renowned ghazal poets of previous decades, many lesser-known poets in the late fourteenth century composed ghazals that have remained neglected, with little focus on their thematic and stylistic characteristics. The main subject and goal of this research is to examine the ghazals of anonymous and lesser-known poets in this decade. In this article, we have attempted to analyze the ghazals of this period in terms of their impact on the audience and their artistic construction of language based on the two criteria of "language" and "innovation" as discussed in the article "A New Hypothesis about the Most Influential Factors on Literary Texts" by Omid Majd.METHODOLOGY: The research documents were gathered using library research tools and content analysis, a common scientific method in qualitative studies. After a thorough study of the ghazal diwans, the authors analyzed and examined them from the perspectives of language and innovation. The study population consisted of one hundred ghazal diwans published between 2017 and 2021, which were first published in various publications during this time period.FINDINGS: The ghazals of this period exhibit strengths and weaknesses in terms of grammar, linguistic stability, irreplaceability of words, word appropriateness, and communicative effectiveness. Innovation in these ghazals is also evident in various aspects such as thematic development, subtle and hidden use of literary devices, vocabulary usage, composition, imagery, and innovation in poetic form. CONCLUSION: More than half of the ghazals have achieved an acceptable level of linguistic strength. However, some ghazals suffer from weaknesses and linguistic deficiencies due to numerous grammatical errors. The dimension of innovation is also highly pronounced in the ghazals of this period.زمینه و هدف: قالب شعری غزل همواره در شعر فارسی از جایگاهی ممتاز برخوردار بوده است. در سدۀ چهاردهم، این قالب شعری، به موازات دیگر انواع شعر، در جامعۀ ادبی امروز رشد کرد و بالید. تا کنون به غزلسرایان نامدار دهه های پیشین بسیار پرداخته شده و غزل آنها از منظرهای مختلف مورد بررسی قرار گرفته اما غزلسرایان بسیاری در سالهای پایانی سدۀ چهاردهم به سرودن غزل پرداختند که شعرشان مغفول مانده و به ویژگیهای محتوایی و ظاهری آنها توجهی نشده است. بررسی غزل شاعران گمنام و کمنام در این دهه موضوع و هدف اصلی این پژوهش است. در این مقاله کوشیده ایم غزل این دهه را از جهت تأثیرگذاری بر مخاطب و هنری ساختن کلام بر اساس دو شاخصۀ «زبان» و «وجوه نوآوری» که در مقالۀ «فرضیه ای تازه دربارۀ مهمترین عوامل تاثیرگذار بر متون ادبی» نوشتۀ امید مجد، مطرح شده است، بررسی کنیم. روشها: مستندات این پژوهش با ابزار مطالعۀ کتابخانه ای و به روش تحلیل محتوا – که یکی از شیوه های متداول علمی‌ در مطالعۀ کیفی است- فراهم شده است. بدین‌ترتیب که نگارندگان پس از مطالعۀ دقیق دفترهای غزل، آنها را از منظر زبان و وجوه نوآوری تحلیل و بررسی کرده ‌اند. جامعۀ مورد مطالعه، صد دفتر غزل منتشر شده در سالهای 1396 تا 1400 هجری شمسی است که در انتشاراتهای گوناگون و برای اولین بار به چاپ رسید‌ه اند. یافته ها: غزل این دوره از منظر دستور زبان، استواری زبان، غیرقابل جایگزین بودن کلمات، تناسب کلمات و به اندازه سخن گفتن دارای نقاط قوت و ضعفی است. نوآوری در این غزلها نیز در وجوه مختلف مانند «مضمون‌سازی، استفادۀ ظریف و پنهان از صنایع ادبی، استفاده از لغات و‌ ترکیب‌سازی، تصویرسازی و نوآوری در صورت نوشتار شعر» جلوه گر شده است. نتیجه گیری: بیش از نیمی ‌از غزلها به ‌استحکام زبانی قابل قبولی دست یافته اند. اما بعضی غزلها نیز به دلیل وجود اشکالات دستوری زیاد، دچار ضعف و سستی زبان هستند. ابعاد نوگرایی نیز در غزل این دوره از وسعت بالایی برخوردار ‌است اما برخی از این نوگراییها لزوما در خدمت کمال شعر نیستند.غزل, معاصر, سدۀ چهاردهم, دهۀ نود, شاعر, زبان, نوآوریpoetry, contemporary, 14th century, poet, language, innovationhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1691.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1691.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی زبان و وجوه نوآوری در غزل دهۀ نود بر اساس شعر شاعران گمنام و کمنامhttps://bahareadab.com/en/article/Exploring Linguistic and Innovative Dimensions in 1990s Ghazals by Unknown and Lesser-Known Poets