امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136168420230420Comparison of the language characteristics of the Majalis Sabe' of Rumi (7th century AH) and the Majalis of Atighi Tabrizi (7th and 8th centuries AH).مقایسۀ ویژگیهای زبان مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده‎های هفتم و هشتم هجری)4556684010.22034/bahareadab.2023.6840faهدیفتح‌زادهدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایرانyeshoda.fathzadeh@kiau.ac.irفاطمهحیدریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nofateme_heydari@kiau.ac.irماهنظریدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.nonazari113@yahoo.comJournal Article14010123BACKGROUND AND OBJECTIVES: In the history of Persian literature, a series of writings are known by the general name of Majalis. These writings are the result of meetings and preaching circles of Sufis and jurists. The sermons and admonitions of the Sufis and the religious scholars from the pulpit are called "Majales-gooyi" and the written works that were created in this way either by the hands of the preachers themselves or by the hands of some disciples are called "Majales" and such a writing tradition is called "Majales-writing". To be in addition to introducing these works and their speakers, this research compares the spoken language of these two parliaments. METHODOLOGY: This article is based on library studies and is done in an analytical-descriptive way. FINDINGS: In fact, Rumi"s Majlis Sabe" is to some extent the echo of Masnavi"s prelude. The exact time of writing Majlis Saba" is not known, but apparently it was written by Sultan Valad or Hessam al-Din Chalapi during a sermon, later it was re-read according to the original form, some material was added to it, and perhaps it was passed down from Rumi"s personal opinion, and probably himself too. It has had corrections and additions. The congregations are written in a fine suspension line and a fine pen, and the space between the congregations is written in a thick script. The photo version of Majalis is approximately 16 pages long, and except for the first page which has 32 lines and the last page which has 20 lines, all pages have 41 lines. Ancient sayings and allusions are written in 67 parts. But apparently, the number of councils should be less than this; What is the date of some assemblies in one day? Because the meetings that have the same objection date are not separate from each other. Therefore, the number of assemblies is not 67 but 22. CONCLUSION: All seven Majalis Sab"e have started with Arabic sermons and almost all phrases at the beginning of each Majalis are Masjid. Majlis Sab"e is full of similes and allegories expressed in the sweet language of Rumi. Ancient assemblies are full of amazing images and pictures. Atigi speaks in a literary style and is one of the artists who, due to his genius, has expressed pristine and first-hand images.زمینه و هدف: در تاریخ ادب فارسی، رشته ای از نوشتارها با نام عمومی مجالس شناخته میشوند. این نوشته ها حاصل نشستها و حلقه های وعظ صوفیان و متشرعان بوده است. وعظ و تذکیر صوفیان و متشرعان اهل منبر اصطلاحاً «مجلس گویی» و آثار مکتوبی که از این راه خواه به دست خود واعظان و خواه به دست برخی مریدان پدید آمده است «مجالس» و چنین سنت نوشتاری «مجلس نویسی» نامیده میشود. این تحقیق علاوه بر معرفی این آثار و گویندگان آن، به مقایسۀ زبان گفتاری مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده های هفتم و هشتم هجری) میپردازد. روش مطالعه: این مقاله براساس مطالعات کتابخانه ای و به شیوۀ تحلیلی ـ توصیفی انجام شده است. یافته ها: درواقع مجالس سبعه مولانا تا حدی طنین پیش آهنگ مثنوی است. زمان تألیف مجالس سبعه دقیقاً معلوم نیست، اما ظاهراً از طرف سلطان ولد یا حسام الدین چلبی در اثنای وعظ تحریر یافته، بعدها با رعایت صورت اصلی بازخوانی شده، مطالبی به آن افزوده شده و شاید از نظر شخص مولانا نیز گذشته و احتمالاً خود او نیز تصحیحات و اضافاتی بر آن داشته است. مجالس به خط تعلیق خوب و قلم ریز و فاصل میان مجالس به خط نسخ درشت کتابت شده است. نسخۀ عکسی مجالس تقریباً 16 صفحه است و غیر از صفحۀ اول که 32 سطر و صفحۀ آخر که 20 سطر دارد، همۀ صفحات دارای 41 سطر است. سخنان و لطایف و اشارات عتیقی در 67 قسمت نوشته شده است؛ اما ظاهراً تعداد مجالس باید کمتر از این باشد؛ چه تاریخ برخی مجالس در یک روز است. مجالسی که تاریخ ایراد آنها یکسان است، جدا از هم نیست؛ بنابراین تعداد مجالس، نه 67 بلکه22 عدد است. نتیجه گیری: هر هفت مجلس مجالس سبعه با خطبه ای عربی آغاز شده است و تقریباً همۀ عبارات ابتدای هر مجلس مسجع است. مجالس سبعه سرشار است از تشبیهات و تمثیلاتی که با زبان شیرین مولانا بیان شده است. مجالس عتیقی مملوست از ایماژها و صورخیال شگفت‌آور. عتیقی به سبک ادبا سخن میگوید و ازجمله هنرمندانی است که با توجه به نبوغ خود تصاویر بکر و دست اولی بیان کرده است.زبان, مولانا, عتیقی تبریزی, مجالس, مجالس سبعهLanguage, Rumi, Atighi Tabrizi, Majlis, The Majlis Sabe'https://bahareadab.com/downloadPDF/1427.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1427.pdfhttps://bahareadab.com/article/مقایسۀ ویژگیهای زبان مجالس سبعۀ مولانا (سدۀ هفتم هجری) و مجالس عتیقی تبریزی (سده‎های هفتم و هشتم هجری)https://bahareadab.com/en/article/Comparison of the language characteristics of the Majalis Sabe' of Rumi (7th century AH) and the Majalis of Atighi Tabrizi (7th and 8th centuries AH).