امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-613693220160807Fada'i accomplished comedian but contemporary unknown تحلیل و بررسی سبکی«سنگ صبور و همسایه ها» از منظر فلسفی–اجتماعی با نقد هیچ‌انگاری115134010.22034/bahareadab.2016.0fa محبوبه ذوالفقاری نژاددانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهانyesمحمدرضا نصر اصفهانیدانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهانnoJournal Article13940416Humor is representation of life and community"s problems (bitter facts) in a sweet language, so that rulers and people seek to reform their society and behavior and includes works whose serious representation is difficult or in some situations impossible. This literary type has been long used in Persian literature. Some of great humor and satire writers of Persian literature include Obeide Zakani, Sa"di, afez, and Beshagh At"ame. In contemporary literature, humor has preserved its high position and has even strengthened it regarding modern issues and different relations between people.One of the contemporary poets, whose famous humorous, social, and critical collection of poems with the name of "Labkhande Kavir[1]" is a valuable literary work, is Mohammad Hussein Fadai (1304-1393 solar year) who is a less educated but wide-awake poet from Tabas. He has applied humor in different issues and based on different methods in order to make audience laugh, express social-critical issues, and challenge people as well as professions. The important point in his speech is observance of the limits. He tries to express problems without insulting others and therefore, he moves toward social mobility. In the present article the poet and his works are introduced after which the functions of humor are investigated in Fadai"s poetry. Then a brief comparison is done between some aspects shared in his poetry and famous humor journals of his time which can indicate his high position in this field. Nevertheless, lack of facilities in this city and its far distance from capital"s literary atmosphere has led to obscurity of this great poet. [1]In English means "the smile of the desert" (by translator) برخی معتقدند که انقلاب مشروطه، حکومت رضاشاهی، کودتای 28 مرداد و ... نسلی را که در حدود سالهای 1330-1360 در عرصه ادبیات بالیدند و آثار خود را خلق کردند، با بحران عظیم معرفتی و اعتقادی روبه رو ساخت و منجر به بروز ناامیدی در طیف وسیعی از روشنفکران متفکر ایرانی شد. این یأس افسار گسیخته موجب گردید تا کسانی چون هدایت، چوبک، صادقی و ... گونه ای جدید از نوشتار را در حوزه ادبیات داستانی ایجاد و دنبال کنند که مبتنی بر دریافتهای روان شناسانه و فلسفی از روح انسان و ارتباط او با جهان مادی و عالم متافیزیک بود. شعله این آتش هیچگاه خاموش نشد و شراره های آن به نسلهای بعد نیز سرایت کرد. این ساختار ذهنی جدید که به کشف سویه سیاه و تاریک روح بشری میپرداخت با مفاهیمی مانند مرگ، زندگی، پوچی، تنهایی و گناه بخش بزرگی از ادبیات سالهای مذکور را تحت سیطره خود قرار داد و منجر به پیدایش سبک دوره ای خاص با عنوان ادبیات پوچگرا گردید. در این جستار برآنیم تا گوشه ای از درگیریهای ذهنی و ویژگیهای مشترک فکری و سبکی صادق چوبک و احمد محمود را با تأکید بر اثری خاص از هرکدام در گستره سالهای 30 تا 60 مورد تأمل قرار دهیم.نیهیلیسم, داستان معاصر, سبک‌شناسی, روشنفکریMohammad Hussein Fadai, Labkhande Kavir, critical and social poetryhttps://bahareadab.com/downloadPDF/127.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/127.pdfhttps://bahareadab.com/article/ تحلیل و بررسی سبکی«سنگ صبور و همسایه ها» از منظر فلسفی–اجتماعی با نقد هیچ‌انگاریhttps://bahareadab.com/en/article/Fada'i accomplished comedian but contemporary unknown