امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-613693220160807Stylistics of Sanais Contradictory Realms from the View Point of Irony, Lampoon and Humor تحلیل سبک‌شناسی رساله فصول، اثری ناشناخته از أبوالفضل رشیدالدین میبدی94114010.22034/bahareadab.2016.0faدکتر مجید پویاناستادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه یزدnoفاطمه دهشیریدانشجوی کارشناسی ارشد ایرانشناسی(نسخه شناسی)- دانشگاه شهید بهشتیyesJournal Article13940526Among the artistic styles of language, satire and its derivations, with objecting and criticizing approach, have been popular in the language and literature of different tribes and nations since a long time ago.The satire, humor and lampoon, each with a different quality, is the result of the behavior contrasts between the society and the individuals. Each of the linguistic elements and expression styles is tangible and perceivable in the consecutive warp and woof of the poetry and literature of Iran.In the classic Persian poetry, a considerable volume of the works of some poets, especially between the 5th and 6th centuries, is consisting of humor and lampoon. One of these poets is Sanaei Ghaznavi, whose poems with veins of criticism and objection have been seriously impressed by humor and lampoon and veins of satire.The nervosusness and social objection of Sanaei"s satire is reflected in his odes and other poems with flavor of lampoon and humor and even his Hadighah, which is the climax his ideas and thoughts with divine view and Gnostic themes, is not deprived from the flavor of satire, humor and lampoon and a considerable amount of Chapter 9of this book, is smeared with obscene and chastity lampoon and humor. The fact that what has been the background a paradoxical approach, is the question which is being answered in the present article.رساله فصول اثر رشیدالدین میبدی (ز 520 ه.ق)، مفسّر قرآن و نثرنویس برجسته عرفانی در سده ششم ه.ق است. این رساله اثری ناشناخته از این نویسنده است که تفاوت بنیادین با دیگر آثار او دارد و در کلیّت آن، نوشته ای است در اصول و شیوه های هنر خطابه و فصّالی. نثر فصول نثری بینابین است که به نثر فنی گرایش دارد. در مقاله حاضر رساله فصول بر اساس سه رویکرد زبانی، فکری و ادبی بررسی شده است. از مهمترین ویژگیهای زبانی رساله فصول، فراوانی واژه های عربی، اقتباس از آیات و احادیث، استشهاد به اشعار عربی و فارسی و کاربرد تلفظ های کهن است. در بعد ادبی گرایش زیاد نویسنده به انواع سجع و جناس، افسونی موسیقایی و آهنگین به نثر او میدهد. پاره ای صور خیال به خصوص تشبیه های بلیغ، استعاره نیز بیش از سایر تصاویر مورد توجّه قرار گرفته است. از آنجا که این اثر در اصل نمونه ای از هنر خطابه و فصّالی است، گرایش به موسیقایی کردن نثر میتواند متأثر از سنّت شفاهی خطابه گویی باشد. در این مقاله علاوه بر بررسی ویژگیهای سبک شناسی فصول میبدی، با رویکردی تطبیقی، وجوه تشابه و افتراق این اثر با رسالهالطیور نجم رازی (م654 ه.ق) ـ که از متون مربوط به فنّ فصّالی در سده ششم ه.ق است - به صورت مختصر بیان شده استسبک‌شناسی, ویژگی‌های سبکی, نثر بینابین, رساله فصول, رساله‌الطیورSanaei, Style, Satire, Lampoon, Humorhttps://bahareadab.com/downloadPDF/126.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/126.pdfhttps://bahareadab.com/article/ تحلیل سبک‌شناسی رساله فصول، اثری ناشناخته از أبوالفضل رشیدالدین میبدیhttps://bahareadab.com/en/article/Stylistics of Sanais Contradictory Realms from the View Point of Irony, Lampoon and Humor