امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136146020210501Khajeh Hosayn Marvi Poetry Styleسبک شعر خواجه حسین مروی151166543510.22034/bahareadab.2021.5435faاحمدعلی زادهاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیام نور، ایران.yesa.alizadeh302@gmail.comJournal Article13990310BACKGROUND AND OBJECTIVES: Khajeh Hossein Marvi (born: Marv, apparently 934-died: Kabul 979 AH) is a descendant of Alaa al-Dawla Semnani, one of the good Iranian poets, writers and artists in the second half of the tenth century, one of the poets of the Safavid period The first (984-930 AH) traveled to India, in the court of Nasser al-Din Homayoun Shah and his son Jalaluddin Akbarshah had a special honor and status. The subject of this article is the study of the style of this poet"s divan in three linguistic, literary and intellectual levels based on the book of generalities of Sirus Shamisa"s style. METHODOLOGY: The research method in this article is analytical-descriptive. FINDINGS: His poetic subjects are: praise, praise, love, boasting, sacrilege, mourning, absurdity of time and squandering of time, destiny and moral issues. The influence of Saadi and Hafez"s poetry can be seen in his poems, and his influence on Faizi - the greatest Parsigo poet of India in the tenth century, who had a special devotion and discipleship to Marvi - is noticeable. His style is eventful and virtual love is evident in his poetry with a special passion. CONCLUSION: The poetic traditions of poets of previous centuries can be seen in his poetry. His poetry contains themes of love, praise, mourning, lamentation and moral themes. His poetry, while unassuming and devoid of verbal and spiritual beliefs, is fiery and influential. The context of numbers and the matter of history are two of his favorite novel industries, and in terms of poetic imagery he is a tangible analogy of the dominant image of the court. With the complete correction of Divan and his other work, one can clarify the vague corners of the literary history of Iran in the tenth century and better show the real face of this honorable Iranian poet and artist and use it in studying the historical course of "Persian lyric".زمینه و هدف: خواجه حسین مروی (تولد: مرو، ظاهرا934ً -وفات: کابل 979ق) از اخلاف علاء‌الدولۀ سمنانی، از شاعران، نویسندگان و هنرمندان خوب ایرانی در نیمۀ دوم قرن دهم، از سلک شاعرانی است که در دورۀ صفویه مقارن سلطنت شاه تهماسب اول (930-984ق) به سرزمین هند سفرکرده، در دربار ناصرالدین همایون شاه و فرزندش جلال‌الدین اکبرشاه از ارج و منزلت خاص برخوردار بوده است. موضوع این مقاله بررسی سبکی دیوان این شاعر در سه سطح زبانی، ادبی و فکری بر پایۀ کتاب کلیات سبک‌شناسی سیروس شمیساست. روش مطالعه: روش تحقیق در این مقاله بصورت تحلیلی - توصیفی است. یافته ها: موضوعات شعری او عبارتند از: تحمیدیه، مدح، عشق، مفاخره، ساقی‌نامه، رثاء، پوچ‌انگاری هستی و اغتنام وقت، تقدیرگرایی و مطالب اخلاقی. تأثر کمرنگی از شعر سعدی و حافظ در اشعار او دیده میشود و تأثیر او بر فیضی-بزرگترین شاعر پارسیگوی هند در قرن دهم که ارادت و شاگردی ویژه ای به مروی داشته_محسوس است. سبک او وقوع‌سرایی است و عشق مجازی در شعرش با سوز و تأثیر خاصی نمایان است. نتیجه گیری: از سنن شعری شاعران سده های پیشین هم در شعرش تأثیراتی دیده میشود. شعر او دربرگیرندۀ مضامین عاشقانه، مدح، رثاء، ساقی‌نامه و مضامین اخلاقی است. شعر او درعین عدم تکلف و خالی بودن از تعقیدات لفظی و معنوی باسوزوگداز و اثرگذار است. سیاقه الاعداد و ماده تاریخ دو صنعت بدیعی مورد علاقۀ اوست و ازلحاظ تصاویر شعری تشبیه محسوس ایماژ غالب دیوان است. با تصحیح کامل دیوان و اثر دیگر او میتوان گوشه های مبهمی از تاریخ ادبی ایران در قرن دهم را روشن کرد و چهرۀ واقعی این شاعر و هنرمند ارجمند ایرانی را بهتر نمایان کرد و در بررسی سیر تاریخی «غزل فارسی» از آن بهره مند شد.خواجه حسین مروی, دیوان, سبک شعر, سطح زبانی, سطح ادبی, سطح فکری.Khajeh Hosayn Marvi, Divan, Poetry style, Linguistic level, Literary level, Intellectual levelhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1102.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1102.pdfhttps://bahareadab.com/article/سبک شعر خواجه حسین مرویhttps://bahareadab.com/en/article/Khajeh Hosayn Marvi Poetry Style