امید مجد ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 3060-56603060-6136135420201024Stylistic study of the manuscript version of "Gharaeb-o-Alasrar" by "Khandamir"بررسی سبکی نسخۀ خطّی «غرائب الاسرار» اثر «خواندمیر»131144010.22034/bahareadab.2020.0faستوده امامی یگانهدانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnoSotoodeh.emami.yeganeh@gmailاحمدحسنی رنجبر هرمزآبادیاستاد زبان وادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانyesahmad.hasani-ranjbar-hormozabadi@iauctb.ac.irعلی اصغر حلبیاستادیار زبان وادبیات فارسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانnoali.halabi@iauctb.ac.irJournal Article00000000The literary analysis of manuscript Gharayeb-ol-Asrar by Ghyasuddin Khandmir, the grand child of Mirkhand, author of Rawzat-ol-Safa. He was one of the most famous historians and author of the end of Timurid and beginning of Safavid period. 10th century. The manuscript is about the odd tales of human begins, happenings, places and natural surroundings i.e., cities, seas, rivers, islands, mountains, springs, water wells and is about behavioral patterns of human nature, super natural creatures, jinns, birds and animals of the colorful world. Most of the descriptions and tales use actual referrals from other books or documents. According to the index of manuscripts of Islamic republic of Iran’s parliament, only 3 copies of the manuscripts exist in Iran, that are mentioned in the essay. No critical or correctional analysis of the book has ever been recovered. The style of the writing, with the exception of the beginning is refined and pure verse. Although the author has not intended to use artful techniques of writing, the verse is not so easy to understand and in some parts poetry is also used, particularly in the beginning. The book is dedicated to Moein al Saltaneh Abolnasr Sultan Badiozzaman Mirza by the author. The main objective of this research is method analysis of literary, lexical, syntactical and philosophical levels of Gharayeb-ol-Asrar.«غرائب الاسرار» نوشتۀ غیاث الدین خواندمیر نوادۀ دختری میرخواند صاحب کتاب «روضه الصفا» از مورخان و نویسندگان قرن دهم هجری، یعنی اواخر دورۀ تیموری و اوایل دورۀ صفوی است، در بیان شگفتیهای ربع مسکون، غرائب بلاد و بحار و انهار و جزایر و مبنی است بر عجایب اشکال و اطوار بعضی از آدمیان که نویسنده در آن حکایاتی را بشیوۀ روایی با رویکردی استنادی نوشته و در اغلب حکایات، مطلب را با ذکر سند روایت کرده است؛ اگرچه متن اصلی غرایب الاسرار بشیوۀ ساده و مرسل به نگارش درآمده، اما وجود بیش از حدّ واژگان، ترکیبها و عبارتهای عربی و نیز پیروی از ساختهای زبان عربی در جمله سازیها در مقدمه و برخی موارد، سبک نگارش را مصنوع میکند. این ویژگی، درواقع ویژگی سبکی غالب بسیاری از آثار تاریخی و علمی قرنهای دهم هجری است. در این مقاله کوشیده شده ویژگیهای سبکی خواندمیر در غرائب الاسرار به لحاظ زبانی (صرفی و نحوی)، ادبی و فکری و محتوایی بررسی شود؛ نثر کتاب - جز در مقدمه که به آرایه های ادبی آمیخته و همراه با شعر است- نثری نسبتاً ساده است که نویسنده در آن قصد هنروری ندارد، اما در کل کتاب (چه مقدمه و چه متن) استفاده از واژه ها و عبارات و ترکیبات عربی بوفور دیده میشود.نسخۀ خطّی, خواندمیر, غرائب الاسرار, سبک شناسی, دورۀ تیموریManuscript, Khandmir, Gharayeb-ol-Asrar, literary and stylistic featur, Literary featurehttps://bahareadab.com/downloadPDF/1013.pdfhttps://bahareadab.com/downloadPDF/1013.pdfhttps://bahareadab.com/article/بررسی سبکی نسخۀ خطّی «غرائب الاسرار» اثر «خواندمیر»https://bahareadab.com/en/article/Stylistic study of the manuscript version of "Gharaeb-o-Alasrar" by "Khandamir"