%0 Journal Article
%T بررسی سبک‌شناسی منظومه عاشقانه مُنوهر و دِمالت ظهیرکرمانی
%J  ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A رقیه رستمی
%D 2026
%\ 1404/09/02
%N 120
%V 19
%P 151-173
%K نسخه خطی
%K  ظهیرکرمانی
%K  منوهر و دمالت
%K  منظومه
%K  غنایی
%K  سبک‌شناسی.
%X زمینه و هدف: این پژوهش به بررسی
سبک‌شناسی منظومه «مُنوهر و دِمالت» (مَجمع البَحرین)
ظَهیرکرمانی پرداخته است. این اثرمربوط به قرن12هجری است که بدست نگارنده در سال
۱۳۹۸ تصحیح و در سال ۱۴۰۱ چاپ شده است.
تصحیح و بررسی این اثر، تصویر روشنتری از سبک‌شناسی این عصر در اختیار ما قرار
میدهد و این پژوهش از این نظر حائز اهمیت است.

روش مطالعه:این تحقیق با مطالعه کتابخانه ای و به شیوه توصیفی- تحلیلی صورت
گرفته است و جامعه آماری آن شامل ۴۱۵۲ بیت از منظومه « مُنوهر و دِمالت »ابراهیم ظهیر کرمانی است.

یافته ها: یافته ها نشان میدهد که اصل این داستان، هندی بوده و سُراینده در
آن، یکی از افسانه های پنجگانه و مشهور هندی به نام «مُنوهر و دِمالت» را به نظم
درآورده است. پنج نسخه از این منظومه در کتابخانه های مجلس و آستان قدس رضوی وجود
دارد. در اثر ظهیر کرمانی، در میان آرایه های بدیع لفظی، آرایه تکرار بسامد بیشتری
نسبت به جناس داراست. تکرار در سطوح گوناگون، گذشته از جنبه های مختلف بلاغی و
بویژه تکیه و تأکید و جلب نظر مخاطب، از مختصّات مهمّ زبان شعر ظهیراست که ناشی از
توانایی او در شناخت موسیقی شعر است.

نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان میدهد در میان آرایه های بدیع معنوی کاربرد آرایه
تناسب و ایهام، نسبت به دیگر آرایه ها از بسامد بالاتری برخوردار است و تنوع آرایه هایی
چون تمثیل، تنسیق الصفات، لف و نشر، کمتر مشاهده میشود. ظهیرکرمانی از تشبیه مفصل
و بلیغ بیشتر بهره گرفته است و استفاده
ازتشبیه بلیغ نشان ازذهن تصویرساز شاعر دارد. فهم اغراقهای او آسان است و مهمترین
مضمونش، پرداختن به عشقی پاک و عفیفانه است.
%U https://bahareadab.com/article_id/1978