%0 Journal Article
%T نوآوریهای سبکی بدیع الزمان نامه در بازآفرینی از شاهنامۀ فردوسی
%J  ماهنامه علمی سبک شناسی و تحلیلی متون نظم و نثر فارسی 
%I بهار ادب
%Z 3060-5660
%A آسیه ذبیح‌نیا عمران
%D 2026
%\ 1404/07/17
%N 119
%V 19
%P 75-91
%K بدیع الزمان نامه
%K  شاهنامۀ فردوسی
%K  بازآفرینی
%K  تضمین
%K  اقتباس.
%X هدف: بررسی یک اثر
کمتر شناخته شده مانند بدیع الزمان و قمرچهر، به ویژه در
ادبیات کلاسیک پارسی، میتواند به احیای این منظومه و معرفی آن به جامعه علمی و
ادبی کمک کند؛ همچنین مطالعۀ علمی و دقیق آبشخورهای مشترک یا حداقل مشابه از اهمیت و البته فواید بسیار برخوردار
است؛ بدینگونه است که میتوان برخی
همانندیهای نگرشی شاعران مختلف و تأثیر آنها بر آثار ادبی را درک، تحلیل و
توجیه کرد.

روش: در این
پژوهش با روش توصیفی و تحلیلی بحث و بررسی شده است.

یافته ها: منظومۀ
غنایی بدیع الزمان نامه(بدیع الزمان و قمرچهر) (1007ق.) از سرایندۀ ناشناخته عهد تیموری و مربوط به قرن
نهم و دهم است. اثر مذکور در 3291 بیت و به بحر متقارب سروده شده و به زبان حماسی
است. این مثنوی قصۀ شاهزاده ای به نام بدیع‌الزمان است که به جنگ کفار در هند،
چین و زنگبار میرود؛ آنان را مسلمان و شیعه میکند و بتخانه هایشان را ویران میسازد
و بجای آن مسجد بنا میکند. در چین گرفتار عشق قمرچهر، دختر فغفور چین ‌میشود، دشمن
وی را به اسارت میگیرد اما درپایان با سعی وافر دوستانش نجات می یابد و به
همراه معشوق به ایران بازمیگردد. 

نتیجه گیری:
براساس
دستاورد تحقیق، بدیع الزمان نامه در ساختار، زبان و وزن نظیره ای برشاهنامه فردوسی است که شاعرآن تحت تأثیر شاهنامه میکوشد تا منظومه ای
عاشقانه را به سبک شاهنامه فردوسی بسراید و بازآفرینی کند. بدیع الزمان نامه از نظر مضمون و درونمایه در زمرۀ ادب غنایی است،
اما به دلایل: علاقۀ سرایندۀ آن به
شاهنامه فردوسی و گزینش بحر متقارب از فردوسی تأثیر گرفته است.
%U https://bahareadab.com/article_id/1961